Initiation

Ένα από τα άλυτα αινίγματα της αρχαίας Ελληνικής ιστορίας είναι το περιεχόμενο της τελετής της «Εποπτείας» στα Ελευσίνια μυστήρια. Πρόκειται για την υπέρτατη μύηση της τελευταίας ημέρας - της 9 ης - των Ελευσίνιων Μυστηρίων. Όλες οι πηγές συμφωνούν -και μαζί τους και οι σύγχρονοι επιστήμονες- ότι η Μύηση στην Ελευσίνα, το «Μέγα Απόρρητον και Άρρητον» των Μυστηρίων ήταν η Εμφάνιση του Φάσματος της Περσεφόνης , δηλαδή μια θεοφάνεια. Ωστόσο ουδείς επιστήμων έχει καταφέρει μέχρι τώρα να βρει και να αποδείξει τον τρόπο με τον οποίο γίνονταν αυτή η Θεοφάνεια ή Επιφάνεια. Πρώτος ο F. Lenormant έκανε λόγο για μηχανικά και θεατρικά εφφέ, που παρουσίαζαν με «τρύκ» την μορφή της Περσεφόνης, εν μέσω εναλλαγής φωτός και σκότους (1). Υπόθεση, βέβαια, που δεν έγινε δεκτή από την επιστημονική κοινότητα, γιατί δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό ότι με θεατρικά τεχνάσματα μπορούσε το ελευσίνιο ιερατείο να παραπλανήσει έναν Σοφοκλή ή έναν Ευριπίδη. Εξ’ άλλου οι ανασκαφές έδειξαν ότι στο Τελεστήριο...

 Απόσπασμα απο την διάλεξη της Φωτεινής Κακογιάννου                                        16-1-2013 Ένα μεγάλο μέρος σπουδαιότητας των αριθμών στη φιλοσοφία του Πυθαγόρα, μια λέξη που Πυθαγόρας ο ίδιος ήταν ο πρώτος που χρησιμοποιεί για να περιγράψει τον εαυτό του ως Φίλο-Σοφός (εραστής της φρόνησης), προήλθε από τη σημασία των ιερών αριθμών στα Ορφικά μυστήρια και από τις μελέτες του στην Αίγυπτο και αργότερα στη Βαβυλωνία και την Περσία. Για τους Πυθαγορείους, ο αριθμός δέκα ήταν ο πιο ιερός αριθμός και τον παρουσίαζαν ταυτόχρονα με τους άλλους πρωταρχικούς αριθμούς, που είναι οι αριθμοί ένα ως εννέα που κατέληγαν στο δέκα, σε ένα ιερό σύμβολο. Ξέρουμε ότι οι Πυθαγόρειοι είχαν ένα μυστικό σύμβολο για να αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλον. Αυτό το σύμβολο ήταν ένα σχέδιο δέκα σημείων γνωστό ως Τετρακτύς. Το σύμβολο αποτελούταν από τέσσερα επίπεδα που διαμόρφωναν σ...

       Κείμενο απ ό  την δημόσια διάλεξη 16-1-2013  στην Αγκυρα Ο Πυθαγόρας ο Σάμιος, είναι ο ηγέτης μίας μυστικής  θρησκευτικής κοινότητας . Δεν εκκινά στην φιλοσοφική του αναζήτηση από τα θεμελιώδη ερωτήματα των Ιώνων φιλοσόφων και τις αντιλήψεις τους για την φύση, αλλά έχει στραμμένο το ενδιαφέρον του , σε άλλα πράγματα, που συνδέονται προπάντων με την λατρεία και την διαγωγή του βίου. H απόρριψη των αισθήσεων και η εξύψωση του πνευματικού στοιχείου έναντι του αισθητηριακού, είναι το κοινό στοιχείο του Ηράκλειτου και του Παρμενίδη και μοιραία συνυφαίνεται με τον ιδεαλισμό του Πλάτωνα. [1] Στο δεύτερο κεφάλαιο εξετάζεται η αντιμετώπιση του θανάτου στην πλατωνική θεωρία ως απελευθέρωση από τον κόσμο των αισθητών. Ο Πλάτων με τις Ιδέες δεν θέλησε απλά να ερμηνεύσει τις λεγόμενες ηθικές αρετές ( δικαιοσύνη, σωφροσύνη, ανδρεία ) αλλά επιπλέον προσπαθεί να κατανοήσει τις αισθητικές αξίες, τις μαθηματικές αρχές του ενός και των πολλών, ...